Psalmów 95
1samemu Dawidowi, na czwarty dzień Szabatu. B óg pomsty, Pan: Bóg pomsty wolno poczynał.
2Wywyższ się, który sądzisz ziemię: oddaj zapłatę pysznym.
3Dokądże grzesznicy, Panie? dokąd grzesznicy będą się chlubić?
4Będą świegotać, i mówić [ 575] nieprawości: będą mówić wszyscy, którzy broją niesprawiedliwość?
5Lud twój, Panie, poniżyli, i dziedzictwo twoje utrapili.
6Wdowę i przychodnia zabili: i sieroty pomordowali.
7I mówili: Nie ujrzy Pan, ani zrozumie Bóg Jakób.
8Zrozumiejcież, głupi między ludźmi: a bezrozumni miejcie kiedy rozum.
9Który wszczepił ucho, nie usłyszy? albo który uformował oko, nie ujrzy?
10Który strofuje narody, zaż nie będzie karał? który uczy człowieka mądrości.
11Pan zna myśli człowiecze, że są marne.
12Błogosławiony człowiek, którego ty, Panie, wyćwiczysz: a nauczysz go zakonu swego.
13Abyś mu ulżył ode złych dni, aż wykopają dół grzesznikowi.
14Boć nie odruci Pan ludu swego: a dziedzictwa swego nie opuści.
15Aż się sprawiedliwość w sąd obróci: a którzy przy niéj, wszyscy, którzy są serca prawego.
16Któż mi powstanie przeciw złośnikom? albo kto przy mnie stanie przeciw czyniącym nieprawość?
17Jedno, że mię Pan wspomógł: mało by była dusza moja nie mieszkała w piekle.
18Jeźlim mówił: Zachwiała się noga moja: miłosierdzie twoje, Panie, wspomagało mię.
19Według mnóstwa boleści moich w sercu mojem, twoje pociechy uweseliły duszę moję.
20Izali dzierży się ciebie stolica nieprawości, który tworzysz pracą w przykazaniu?
21Zasadzą się na duszę sprawiedliwego: a krew niewinną potępią.
22I stał mi się Pan ucieczką: a Bóg mój obroną nadzieje mojéj.
23I odda im nieprawość ich: a we złości wytraci je: wytraci je Pan, Bóg nasz.