Psalmów 147
1Alleluja. C hwalcie Pana; bo dobry jest Psalm: Bogu naszemu niech będzie wdzięczna i ozdobna chwała.
2Pan budujący Jeruzalem, rozproszenia Izraela zgromadzi.
3Który uzdrawia skruszone na sercu, i zawięzuje ich rany.
4Który liczy mnóstwo gwiazd, i im wszystkim imiona daje.
5Wielki Pan nasz, i wielka moc jego: a mądrości jego niemasz liczby.
6Podnosi Pan ciche: a grzeszniki poniża aż na ziemię.
7Zaczynajcież Panu z wyznawaniem: grajcie Bogu naszemu na cytrze.
8Który okrywa niebo obłokami, i ziemi deszcz gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach, i zioła dla posługi ludzkiéj.
9Który daje bydłu żywność jego, i kruczętom wzywającym go.
10Nie kocha się w sile końskiéj: ani w goleniach męskich ma upodobanie.
11Kocha się Pan w tych, którzy się go boją: i w tych, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego. [ 601] Jednego argumentu, albo o temże ten Psalm, o czem przeszły.
12Alleluja. C hwal, Jeruzalem, Pana: chwal, Syonie, Boga twego.
13Albowiem umocnił zawory bram twoich: błogosławił synom twym w tobie.
14Który uczynił granice twoje pokój: i nasyca cię najwyborniejszem zbożem.
15Który puszcza słowo swe na ziemię: bardzo prędko bieży mowa jego.
16Który dawa śnieg jako wełnę: a mgłę rozsypuje jako popiół.
17Spuszcza lód swój jako bryły: kto się ostoi przed zimnem jego?
18Pośle słowo swoje a roztopi je: wionie wiatr jego, a pocieką wody.
19Który oznajmuje słowo swe Jakóbowi: sprawiedliwości i sądy swoje Izraelowi.
20Nie uczynił tak żadnemu narodowi: i nie objawił im sądów swoich. Alleluja.