Llyfr y Salmau 90
1Gweddi Moses gŵr DUW. Ti, ARGLWYDD, fuost yn breswylfa i ni ym mhob cenhedlaeth.
2Cyn gwneuthur y mynyddoedd, a llunio ohonot y ddaear, a’r byd; ti hefyd wyt DDUW, o dragwyddoldeb hyd dragwyddoldeb.
3Troi ddyn i ddinistr; a dywedi, Dychwelwch, feibion dynion.
4Canys mil o flynyddoedd ydynt yn dy olwg di fel doe, wedi yr êl heibio, ac fel gwyliadwriaeth nos.
5Dygi hwynt ymaith megis â llifeiriant; y maent fel hun: y bore y maent fel llysieuyn a newidir.
6Y bore y blodeua, ac y tyf; prynhawn y torrir ef ymaith, ac y gwywa.
7Canys yn dy ddig y difethwyd ni, ac yn dy lidiowgrwydd y’n brawychwyd.
8Gosodaist ein hanwiredd ger dy fron, ein dirgel bechodau yng ngoleuni dy wyneb.
9Canys ein holl ddyddiau ni a ddarfuant gan dy ddigofaint di: treuliasom ein blynyddoedd fel chwedl.
10Yn nyddiau ein blynyddoedd y mae deng mlynedd a thrigain: ac os o gryfder y cyrhaeddir pedwar ugain mlynedd, eto eu nerth sydd boen a blinder; canys ebwydd y derfydd, a ni a ehedwn ymaith.
11Pwy a edwyn nerth dy soriant? canys fel y mae dy ofn, y mae dy ddicter.
12Dysg i ni felly gyfrif ein dyddiau, fel y dygom ein calon i ddoethineb.
13Dychwel, ARGLWYDD, pa hyd? ac edifarha o ran dy weision.
14Diwalla ni yn fore â’th drugaredd; fel y gorfoleddom ac y llawenychom dros ein holl ddyddiau.
15Llawenha ni yn ôl y dyddiau: y cystuddiaist ni, a’r blynyddoedd y gwelsom ddrygfyd.
16Gweler dy waith tuag at dy weision, a’th ogoniant tuag at eu plant hwy.
17A bydded prydferthwch yr ARGLWYDD ein DUW arnom ni: a threfna weithred ein dwylo ynom ni; ie, trefna waith ein dwylo.